Welk masker draag jij? Over de rollen die we aannemen als ouder

We dragen allemaal verschillende maskers.

Als moeder.
Als partner.
Als vriendin.
Als professional.

Niet omdat we onszelf bewust anders voordoen, maar omdat we ons in verschillende situaties op verschillende manieren bewegen. We zijn niet precies dezelfde persoon wanneer we met ons kind aan de keukentafel zitten, met een vriendin praten of op ons werk zijn.

Dat is normaal. En zelfs helpend.

Carl Jung noemde dit de persona: het deel van jezelf dat je aan de buitenwereld laat zien. Het beeld waarmee je jezelf presenteert en de rol die je op een bepaald moment inneemt.

Een masker is daarom niet per definitie iets negatiefs.

De vraag is niet of je een masker draagt.

De vraag is:

weet je nog dat je het draagt?

De goede moeder

Als ouder kunnen bepaalde rollen heel sterk worden.

De goede moeder.
De geduldige moeder.
De moeder die haar kind begrijpt.
De moeder die rustig blijft.
De moeder die alles goed wil doen.

Misschien heb je bepaalde ideeën over hoe een goede moeder hoort te zijn. En misschien probeer je daar, vaak zonder dat je het doorhebt, steeds aan te voldoen.

Tot je jezelf op een dag hoort denken:

Waarom lukt mij dit niet?

Of:

Ik zou dit toch anders moeten doen.

Dan kan de rol die je ooit hielp, ineens als een soort gevangenis gaan voelen.

Want als je jezelf voortdurend ziet als de geduldige moeder, wat betekent het dan als je een keer ontzettend boos wordt?

Als je jezelf ziet als de sterke vrouw, waar is dan ruimte voor je onzekerheid of kwetsbaar durven zijn?

En als je jezelf ziet als degene die alles onder controle heeft, wat gebeurt er wanneer het leven zich niet laat controleren?

Wanneer een rol een identiteit wordt

Een persona wordt niet problematisch omdat ze bestaat.

Het kan lastig worden wanneer je vergeet dat het maar een deel van jou is.

Wanneer je denkt:

zo ben ik.

Terwijl er misschien veel meer in jou leeft.

Je kunt zorgzaam zijn en behoefte hebben aan ruimte.

Je kunt een liefdevolle moeder zijn en soms ontzettend boos worden.

Je kunt sterk zijn en je machteloos voelen.

Je kunt weten wat belangrijk voor je is en soms twijfelen.

Al die kanten kunnen naast elkaar bestaan.

Bewustwording betekent dan niet dat je al je maskers moet afzetten.

Het betekent eerder dat je leert herkennen welke rol je op dat moment inneemt.

En dat je jezelf de vrijheid geeft om er niet volledig mee samen te vallen.

Wie ben je zonder de rol?

Misschien is dat wel een van de diepere vragen van ouderschap:

wie ben ik, als ik even niets hoef te bewijzen?

Niet de perfecte moeder.

Niet de altijd geduldige moeder.

Niet de sterke vrouw.

Niet degene die het allemaal weet.

Maar gewoon jij.

Met alles wat er is.

Met je kracht en je kwetsbaarheid.
Met je liefde en je irritatie.
Met je zekerheid en je twijfel.

Je hoeft jezelf niet steeds te verbeteren om een goede ouder te zijn.

Misschien begint er iets anders wanneer je jezelf steeds beter leert kennen.

Wanneer je kunt zeggen:

Dit is een rol die ik draag.
Dit is een verwachting die ik met me meedraag.
Maar dit ben ik niet volledig.

Dan ontstaat er ruimte.

Ruimte om bewuster te kiezen.

Om dichter bij jezelf te blijven.

En misschien is dat uiteindelijk wel waar het om gaat:

niet om zonder masker door het leven te gaan, maar om te weten wanneer je er een draagt.

Steeds meer durven zijn wie je werkelijk bent, want dat is het voorrecht van een leven.

Liefdevolle groet,

Marijn

Wil je onderzoeken welke patronen jij meeneemt in het ouderschap?
→ Lees meer over gezinscoaching