Balans in het ouderschap | De wisselwerking tussen ouder en kind

Het gewoon laten gaan is wat maakt dat het blijft

We denken vaak dat we iets moeten vasthouden om het niet kwijt te raken. Dat we moeten bijsturen, controleren, nog iets beter ons best moeten doen. Maar in het opvoeden, en eigenlijk in het leven zelf, werkt het vaak anders.

Balans is geen vastomlijnd kader

Het gaat om balans.
Als een voortdurende wisselwerking tussen tegenstellingen.

Tussen grenzen en vrijheid.
Tussen sturen en laten ontstaan.
Tussen vasthouden en loslaten.

Die beweging zie je overal terug.
In hoe je kind zich ontwikkelt, maar ook in hoe jij als ouder beweegt.

Want tegenstellingen sluiten elkaar niet uit.
Ze hebben elkaar nodig.

Zijn en niet-zijn ontstaan samen.
Moeilijk en makkelijk vullen elkaar aan.
Lang en kort vormen elkaar.
Hoog en laag meten elkaar af.
Toon en stem maken samen de muziek.
Voor en na volgen elkaar op. (Lao Tze)

Dat is geen theorie.
Dat is hoe het leven werkt.

Opvoeden vraagt meebewegen

In de praktijk betekent dit dat er geen vaste manier is die altijd klopt. Het is elke dag, en in elke situatie zoeken naar die balans. Voelen wat op dat moment nodig is, en wat de behoefte is van je kind, en niet te vergeten van jezelf.

Soms vraagt je kind (of jijzelf) om duidelijke grenzen.
Soms juist om ruimte.
Soms om nabijheid.
Soms om vertrouwen.

En dat kan per dag verschillen.
Soms zelfs per moment.

Dat maakt opvoeden ook complex.
Je kunt het niet vastzetten in één aanpak.

Je wordt steeds opnieuw uitgenodigd om te voelen:
wat is hier nu nodig?

Waarom dit soms zo lastig is

Het lastige is alleen:
je reageert niet alleen op je kind.

Het is een wisselwerking: je reageert ook vanuit jezelf.

Hoe jij bent opgegroeid.
Wat voor jou veilig voelt.
Hoe jij hebt geleerd om met grenzen om te gaan.
Wat jouw persoonlijke levensthema’s, overtuigingen en patronen zijn.

En juist daar, in die automatische beweging, raak je soms de balans kwijt.

Niet omdat je het “verkeerd” doet.
Maar omdat er iets ouds geraakt wordt.

De sleutel ligt niet in perfectie

We zoeken het vaak in beter opvoeden.
Meer kennis. Meer tools. Doen wat je geadviseerd wordt.

Maar daar vind je het meestal niet.

Er is namelijk geen een vaststaande waarheid en werkelijkheid. De sleutel ligt in jezelf leren kennen. In zien welke patronen en overtuigingen meespelen.
En daarnaast je kind en zijn of haar behoefte leren kennen.

Zodat je op een gegeven moment elke keer kunt kiezen:
blijf ik dit doen, of mag het ook anders?

Niet perfect.
Wel bewust.

Loslaten als vorm van vertrouwen

“Het gewoon laten gaan is wat maakt dat het blijft.”

Dat klinkt misschien tegenstrijdig.
Maar vaak zit daar precies de beweging die nodig is.

Niet vanuit onverschilligheid,
maar vanuit vertrouwen.

Vertrouwen dat niet alles gestuurd hoeft te worden.
Dat je kind zijn eigen beweging heeft.
En dat jij niet alles hoeft vast te houden om het goed te laten gaan.

En misschien nog wel belangrijker:
vertrouwen in jezelf.

Dat jij kunt voelen wat nodig is.
Ook als het niet zeker is.
Ook als het even niet gaat zoals je in gedachten had.

Je hoeft het niet alleen te doen

Als je merkt dat je steeds in dezelfde patronen terechtkomt,
of dat je de balans soms kwijt bent dan is dat vaak een uitnodiging om verder te kijken.

Niet naar wat je “anders moet doen”, maar naar wat er vanbinnen speelt.

Daar help ik je graag bij.

Liefdevolle groet,

Marijn

Voor ouders die het niet perfect willen doen,
maar echt willen begrijpen wat er speelt.

Ik wil graag een afspraak maken voor gratis kennismakingsgesprek