Wanneer het verdriet van je kind ook iets in jou raakt

Soms maakt je kind iets mee wat je als ouder diep raakt.
Niet alleen omdat je ziet dat je kind pijn heeft, maar ook omdat het ongemerkt iets ouds in jezelf aanraakt.

Zo ook bij mij. Mijn zoon heeft het momenteel moeilijk. Al zijn beste vrienden gaan naar een andere school. En dat doet pijn.

Als moeder voel je direct de neiging om het op te lossen.
Je wilt het verdriet wegnemen.
Je kind gelukkig zien.
Ergens wil je het liefst zeggen: “Het komt goed.”
En tegelijkertijd weet je dat sommige gevoelens niet opgelost hoeven te worden, maar gevoeld willen en mogen worden.

Dat vind ik misschien wel één van de lastigste dingen aan ouderschap.
De balans tussen er volledig zijn voor je kind, zonder hun ervaring over te nemen of op te willen lossen.

Want emoties laten zich niet corrigeren met logica.
Een emotie is als een golf.
Wanneer je die probeert tegen te houden, blijft die vaak juist vastzitten.
Maar wanneer er ruimte ontstaat om te voelen, mag het bewegen.

Dus probeer ik er te zijn.
Wanneer hij verdrietig is.
Of boos.
Zonder het direct te sussen of op te lossen.

Ik luister wanneer hij wil praten.
En blijf stil wanneer woorden even niet nodig zijn.
Op zijn tempo.
Wanneer hij eraan toe is.

Tegelijkertijd probeer ik hem ook zachtjes te herinneren aan wat er óók is.
Aan eerdere momenten waarop iets spannend of verdrietig voelde, maar er uiteindelijk weer iets nieuws ontstond.
Nieuwe vrienden. Nieuwe ervaringen. Nieuwe verbindingen.

Want het leven beweegt altijd.

Mensen lopen soms een stukje met ons mee.
Ze leren ons iets.
En daarna ontstaat er weer ruimte voor iets nieuws.

Dat betekent niet dat afscheid geen pijn doet.
Of dat verdriet er niet mag zijn.
Juist wel.

Maar ergens, midden in het niet-weten, mag er ook vertrouwen zijn.
Vertrouwen dat het juiste antwoord vaak pas verschijnt wanneer je stopt met forceren.
Soms op een manier die je vooraf niet had kunnen bedenken.

En misschien is dat ook wat kinderen ons leren.
Om aanwezig te blijven in het nu.
Om niet alles direct te willen controleren.
Om ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden.
Waarin ieder zijn eigen rugzak vult, en draagt.

Want terwijl ik mijn zoon begeleid in deze fase, merk ik dat er tegelijkertijd ook iets in mezelf geraakt wordt.

Dat kleine meisje dat zich vroeger soms alleen voelde.
Anders. Niet helemaal begrepen.

En zo werkt voor mij bewust ouderschap:
niet alleen je kind begeleiden, maar onderweg ook jezelf opnieuw ontmoeten.

Niet vanuit perfectie.
Maar vanuit bewustzijn.

Ik ben Marijn, holistisch orthopedagoog en bewustzijnscoach.
Ik kijk met je mee naar wat er onder gedrag en emoties ligt: bij je kind en bij jezelf.

Voel je dat je hierin begeleiding wilt?
Je bent welkom voor een kennismaking.

Liefdevolle groet,

Marijn