Laat los wat je niet kunt veranderen - de Cirkel van Invloed
Als ouder wil je het beste voor je kind. Liefdevol en met alle goede bedoelingen probeer je te sturen, bij te sturen, te begrijpen, op te vangen en te voorkomen.
Maar sommige dingen heb je niet in de hand. Hoe graag je dat ook zou willen.
Dat erkennen en aanvaarden is geen opgeven.
Want hoe meer je probeert te controleren wat buiten jouw invloed ligt, hoe groter de frustratie kan worden. En hoe meer energie het kan kosten.
Soms raak je daardoor ook verder verwijderd van jezelf én van je kind.
Wat als je mag loslaten?
Loslaten wat je niet kunt veranderen, betekent niet dat je geen liefdevolle ouder bent.
Het betekent dat je leert kijken naar wat er is, voelen wat het met je doet en kiezen waar je energie naartoe mag gaan.
Want als jij alles probeert vast te houden, heb je geen handen meer vrij om écht te dragen wat nodig is.
Het begint allemaal bij één eenvoudige maar krachtige vraag:
Waar heb ik wél invloed op?
Waar je wél invloed op hebt
Je eigen grenzen.
Jij mag bepalen wat je aankunt, waar jouw grens ligt en wanneer het te veel wordt.
Hoe jij reageert.
Je hebt niet altijd invloed op wat je voelt, maar wel steeds meer op hoe je ermee omgaat. Wanneer jij jezelf kunt helpen om weer te landen, kan dat ook helpend zijn voor je kind. Dit noemen we co-regulatie: een kind leert zichzelf reguleren mede in relatie tot anderen.
En daarbij hoef je als ouder niet altijd rustig of perfect gereguleerd te zijn. Ook herstellen, benoemen en opnieuw verbinding maken hoort erbij.
Hoe jij je kind begeleidt.
Je kunt aansluiten bij de behoefte, ontwikkeling en het karakter van je kind. Je kunt grenzen stellen, ruimte geven, luisteren en begeleiden.
Maar je kunt het proces niet volledig voor je kind overnemen.
Hulp vragen.
Je hoeft het niet alleen te doen. Echt niet. Hulp vragen is geen falen.
Zorgen voor jezelf.
Niet omdat je eerst helemaal goed voor jezelf moet zorgen voordat je er voor een ander mag zijn, maar omdat ook jij onderdeel bent van het geheel. Hoe meer ruimte jij hebt, hoe meer ruimte er soms ontstaat om werkelijk aanwezig te zijn.
Je verwachtingen.
Zijn ze realistisch? Sluiten ze aan bij de leeftijd, het karakter en het temperament van je kind?
Of verwacht je misschien iets van je kind wat vooral voortkomt uit jouw eigen beeld van hoe het zou moeten zijn?
Vertrouwen op jouw gevoel.
Je kent je kind goed en hebt vaak veel informatie die niet in een boek of lijstje staat. Je intuïtie mag daarin een kompas zijn, naast kennis, ervaring en wat je daadwerkelijk bij je kind ziet.
Waar je géén volledige invloed op hebt
Of je kind altijd doet wat jij vraagt.
Je kunt duidelijkheid geven, grenzen stellen en begeleiden. Maar je kunt niet volledig bepalen hoe je kind reageert.
Wat een ander zegt, denkt of doet.
Je kunt luisteren naar de mening van anderen, maar je hoeft je niet door iedere mening te laten leiden.
Jij loopt jouw eigen pad met jouw kind.
De ontwikkeling van je kind.
Die volgt een eigen ritme. Niet lineair en niet volledig maakbaar.
Je kunt voorwaarden scheppen waarin je kind zich kan ontwikkelen, maar je kunt de ontwikkeling niet afdwingen.
De gevoelens van je kind.
Je kunt er zijn, luisteren en helpen dragen. Maar je kunt verdriet, boosheid, angst of teleurstelling niet altijd voor je kind wegnemen.
Soms is liefde juist: erbij blijven terwijl je kind iets moeilijks ervaart.
De unieke behoeften en thema's van je kind.
Je kunt ze proberen te begrijpen en erop afstemmen. Maar je kind is uiteindelijk een eigen mens met een eigen ontwikkeling en een eigen pad.
Kun jij bij jezelf blijven?
Misschien zijn dit vragen om eens rustig bij stil te staan:
Kun jij zijn wie jij bent, ook als je kind zich anders ontwikkelt dan je had verwacht?
Kun jij aanwezig blijven, ook als je het even niet kunt oplossen?
Kun jij je kind begeleiden zonder alles te willen sturen en controleren?
Kun jij ruimte laten voor het unieke pad van je kind?
Kun jij onderscheid maken tussen wat van jou is en wat van je kind is?
Die laatste vind ik misschien wel één van de belangrijkste.
Want soms proberen we iets bij ons kind op te lossen, terwijl het eigenlijk iets in onszelf raakt.
En soms is het juist andersom: je kind heeft iets nodig en het is niet jouw taak om daar meteen een betekenis aan te geven. Soms is er gewoon behoefte aan nabijheid, duidelijkheid, rust of een grens.
Laat los wat je niet kunt veranderen
Opvoeden is geen controle.
Het is een dans van nabijheid en loslaten. Van beschermen en vertrouwen. Van zorgen en jezelf niet vergeten.
Je kunt niet alles voor je kind bepalen.
Maar je kunt wel steeds opnieuw kijken:
Wat is hier van mij?
Waar heb ik invloed op?
Wat mag ik loslaten?
En:
Wat heeft mijn kind nu van mij nodig?
Als jij kunt blijven bij wat van jou is en steeds meer kunt loslaten wat niet van jou is, ontstaat er ruimte.
Voor rust.
Voor groei.
Voor echte verbinding.
Niet omdat je kind daardoor automatisch verandert, maar omdat jij anders aanwezig kunt zijn in de relatie.
Wil je hierin begeleiding?
Soms weet je heel goed dat je iets probeert te controleren wat je eigenlijk niet kunt veranderen. En toch lukt het niet om het los te laten.
Daar kunnen oude patronen, verwachtingen, overtuigingen of angst onder liggen.
Als holistisch orthopedagoog kijk ik samen met ouders naar wat er werkelijk speelt. Naar het kind, naar jou als ouder en naar de dynamiek tussen jullie.
Niet om alles op te lossen, maar om beter te begrijpen wat er gebeurt en waar er ruimte kan ontstaan.
