Als de emoties van je kind iets in jou raken
Soms maakt je kind iets mee wat je als ouder diep raakt.
Niet alleen omdat je ziet dat je kind pijn heeft, maar ook omdat het ongemerkt iets ouds in jezelf kan aanraken.
Zo ook bij mij.
Mijn zoon heeft het momenteel moeilijk. Al zijn beste vrienden gaan naar een andere school. En dat doet pijn.
Als moeder voel je dan al snel de neiging om het op te lossen.
Je wilt het verdriet wegnemen.
Je wilt je kind gelukkig zien.
Je wilt misschien zelfs vooruitlopen op wat er gaat gebeuren.
Ergens wil je het liefst zeggen:
“Het komt goed.”
Maar tegelijkertijd weet ik dat sommige gevoelens niet opgelost hoeven te worden. Ze mogen eerst gewoon gevoeld worden.
Wanneer het verdriet van je kind ook jouw verdriet raakt
Dat vind ik misschien wel een van de lastigste dingen aan ouderschap.
Je ziet je kind verdriet hebben en voelt hoe dat ook iets in jou raakt. Misschien herken je het gevoel. Misschien doet het je denken aan een eigen ervaring van vroeger.
Aan een periode waarin jij je alleen voelde.
Anders.
Niet helemaal begrepen.
Of aan een moment waarop je zelf afscheid moest nemen van iemand die belangrijk voor je was.
Het verdriet van je kind is dan niet hetzelfde als jouw verdriet. Maar het kan er wel iets van aanraken. En juist daarin zit een belangrijke uitnodiging: kun je bij jouw eigen gevoel blijven, zonder het over te nemen van je kind?
Niet alles hoeft opgelost te worden
Als ouder wil je je kind natuurlijk beschermen. Maar emoties laten zich niet altijd oplossen met woorden of logica.
Een verdrietig kind heeft niet altijd behoefte aan een oplossing. Soms is er vooral behoefte aan iemand die blijft.
Die luistert wanneer het kind wil praten.
Die stil kan zijn wanneer woorden even niet nodig zijn.
Die kan zeggen:
“Ik zie dat je verdriet hebt.”
Of:
“Dit is echt moeilijk voor je.”
Zonder het verdriet kleiner te maken.
Een emotie is als een golf. Je hoeft de golf niet tegen te houden. Je kunt ernaast blijven terwijl hij komt en weer verder beweegt.
Er zijn zonder de ervaring over te nemen
Ik probeer er daarom voor mijn zoon te zijn wanneer hij verdrietig is of boos. Ik luister wanneer hij wil praten. En ik blijf stil wanneer woorden even niet nodig zijn.
Op zijn tempo.
Wanneer hij eraan toe is.
Tegelijkertijd probeer ik hem ook zachtjes te herinneren aan wat er óók is. Aan eerdere momenten waarop iets spannend of verdrietig voelde, maar er uiteindelijk weer iets nieuws ontstond.
Nieuwe vrienden.
Nieuwe ervaringen.
Nieuwe verbindingen.
Niet om zijn verdriet weg te praten. Maar om ruimte te houden voor het idee dat een moeilijke periode niet het hele verhaal is.
Het verdriet mag er zijn
Want afscheid doet pijn. Ook als je weet dat er later weer iets nieuws kan ontstaan. Ook als je rationeel begrijpt dat verandering bij het leven hoort.
Je hoeft verdriet niet meteen om te buigen naar iets positiefs. Het mag er zijn. En ergens midden in dat niet-weten mag er misschien ook vertrouwen zijn.
Vertrouwen dat het leven beweegt. Dat mensen soms een stukje met ons meelopen. Dat sommige verbindingen veranderen. En dat er daarna weer ruimte kan ontstaan voor iets nieuws.
Niet altijd op de manier die je vooraf had bedacht.
Wat gebeurt er in jou?
Misschien is dat wel een vraag die je jezelf als ouder kunt stellen wanneer je kind door een moeilijke periode gaat:
Wat raakt dit in mij?
Niet om het verdriet van je kind bij jezelf neer te leggen. Maar om te herkennen wat er in jou wordt aangeraakt. Misschien voel je machteloosheid. Misschien angst. Misschien verdriet om iets wat je zelf hebt meegemaakt.
Of misschien merk je dat je vooral heel graag wilt dat je kind gelukkig is, omdat je het zelf vroeger moeilijk vond om met verdriet om te gaan.
Door dat op te merken, ontstaat er soms een klein beetje ruimte. Ruimte om jouw gevoel te voelen én je kind zijn eigen ervaring te laten hebben.
Ieder zijn eigen rugzak
Mijn zoon heeft zijn eigen verhaal.
Zijn eigen gevoelens.
Zijn eigen ervaringen.
En ik heb die van mij.
We hoeven die niet bij elkaar te dragen.
Ieder vult zijn eigen rugzak en leert onderweg wat daarin mee mag en wat misschien niet langer hoeft.
Mijn taak als moeder is niet om zijn rugzak leeg te maken. Wel om naast hem te lopen. Om er te zijn wanneer hij het moeilijk heeft. Om te luisteren. Om te begrenzen wanneer dat nodig is. En om erop te vertrouwen dat hij zijn eigen weg mag gaan.
En ondertussen ontmoet ik mezelf opnieuw
Terwijl ik mijn zoon begeleid in deze fase, merk ik dat er tegelijkertijd ook iets in mezelf geraakt wordt.
Dat kleine meisje dat zich vroeger soms alleen voelde.
Anders.
Niet helemaal begrepen.
Zijn verdriet is niet mijn verdriet.
Maar het maakt wel iets in mij wakker wat ik opnieuw kan ontmoeten.
En zo werkt voor mij bewust ouderschap.
Niet alleen je kind begeleiden, maar onderweg ook jezelf opnieuw leren kennen.
Niet vanuit perfectie.
Maar vanuit bewustzijn.
Want misschien is dat een van de mooiste kanten van ouderschap: dat je kind je soms raakt op plekken waar je jezelf opnieuw mag ontmoeten.
Niet om het verleden te veranderen.
Maar om er in het heden anders mee om te leren gaan.
Wil je onderzoeken wat de emoties van je kind bij jou raken?
In mijn coaching kijken we niet alleen naar het gedrag en de emoties van je kind, maar ook naar wat er in jou gebeurt en hoe jullie elkaar beïnvloeden.
